امام فرموده بود : « شب را شتر رهواری برگیرید و پراکنده شوید» نه برای آن که آنان را در رنج اندازد ، بل تا آنان دل به مرگ بسپارند و این چنین ، دیگر هیچ پیوندی من دون الله بین آنان و دنیا باقی نماند ؛ که اگر پیوندها بریده شد ، حجاب ها نیز دریده خواهد شد.
و ای همسفران معراج حسین ،چه مبارک شبی است! تا این جا جبرائیل را نیزدر التزام رکاب داشتید،اما ازین پس ... بال در سُبُحاتی گشوده اید که جبرائیل را نیز در آن بار نمی دهند. اگر نمی دانستم که «کلام » چیست ،می خواستم از شما که ما را بازگوئید از آن چه در این شب بر شما رفته است ، ای غوطه وران سبحات جلال!... ای مستان جبروتی، ای حاجبین سراپرده های اُنس، ای قبله داران دایره طواف، ای ... چه بگویم؟
یا لیتنی کنت معکم. اما کلام را برای بیان این رازها نیافریده اند و مفتاح این گنجینه راز ، سکوت است نه کلام.